Kaan Hangi Köken?
Hayat bazen, bir soru kadar karmaşık ve derindir. Yaşadığımız topraklardan, ailemizden, kökenlerimizden ne kadar uzaklaşsak da, bazı sorular bizi hep bulur. Kaan, işte böyle bir soru; hem bir kimlik arayışı hem de yitirilen geçmişin peşinden sürükleniş…
—
Bir Akşam Yemeği, Bir Bilinmeyen
Kayseri’deki sabahlarımı severim; biraz soğuk, biraz da huzurlu. Bir kahve içmeye gitmek, bazen şehrin sükûnetini yakalamak için yeterlidir. Ama akşamları, bir şey daha var: O soru, insanın kafasında yankı yapan bir soru. Kaan hangi köken?
Dün akşam, abimle birlikte mutfakta yemek hazırlıyorduk. Annem, her zamanki gibi yemek yapmakla meşguldü. Ancak o akşam, bir şey farklıydı. Abim birden kaybolan gözleriyle bana bakarak, “Biliyo musun, Kaan’ın soyadı neredeyse hep yanlış yazılıyor?” dedi. “Gerçekten mi?” dedim. “Evet, Kaan’ın kökeni biraz karışık. Birçok yerden gelen var; hem Türk hem de başka bir şeyler… Ama tam olarak ne olduğunu kimse bilmiyor.”
O an, bir gariplik hissettim. Kaan, yıllardır tanıdığım biriydi. Onda hep bir şeyler eksikti, bir şeyler kaybolmuş gibiydi. Ama ben, aslında bir şeyi daha yeni fark etmiştim: Kaan’ın kökeni benim de kökenim olabilirdi. Bunu ilk kez duyduğumda, beynimde bir ışık yandı. Hangi köken? Belki de bu, yıllardır yaşadığım boşluğun cevabını bulabileceğim ilk ipucu olacaktı.
—
Bir Anlık Huzursuzluk
Bazen insan, geçmişinin gölgesine takılıp kalır. Kaan da öyle biriydi. Okulda, arkadaş çevresinde, hatta zaman zaman kendi ailesiyle bile bu soruyu duyduğumda, gözlerindeki o huzursuzluğu hissedebiliyordum. “Kaan hangi köken?” sorusu, aslında bir yalnızlık işareti gibiydi. Hangi kimlik üzerine konuşmalıydı? Gerçekten kendi kökeniyle barışık mıydı? Ya da kaybolan kökenlerin peşinden mi sürükleniyordu?
Bir gün, onunla derin bir konuşmaya dalmıştık. O gün, bir film izledikten sonra dondurmalara gömülüp hayatın anlamını tartışıyorduk. Birden bana döndü ve “Biliyor musun,” dedi, “Bir yerlerden ait olduğumu hissediyorum ama tam olarak nereye ait olduğumu bulamıyorum. Hangi köken, hangi kimlik?”
Yüzündeki o eksik, belirsiz ifade hiç aklımdan çıkmıyor. Yavaşça elimi omzuna koydum, ne diyeceğimi bilemedim. Belki de hepimiz böyleyizdir, bazen kökenlerimiz o kadar bulanık olur ki, hangi toprakta var olduğumuzu bile unuturuz.
—
Bir Gecenin Sonunda Aydınlanan Yüzler
Bir sabah, Kaan’la tekrar karşılaştık. Yavaşça yaklaşarak, “Gerçekten seni anlayabiliyorum, Kaan,” dedim. “Bazen insan, ait olduğu yerleri, sahip olduğu geçmişi, yanlış anladığını hissediyor. Ama sana söyleyeyim, belki de bu kaybolmuşluk bizi daha güçlü yapıyordur.”
Kaan, bir anlık bir sessizlik içinde, belki de yıllardır unutmuş olduğu kökenin sırrını düşündü. Gözlerinde, bir şeylerin yerine oturduğunu gördüm. Belki de geçmişiyle barışmak, hangi kökeni taşıdığını öğrenmek kadar önemli değildi; önemli olan, kim olduğunu kabul etmekti.
Böylece, Kaan bir an için kökeninin peşini bırakıp, geleceğini ve kimliğini kendisi şekillendirebileceğini fark etti. Kimse, kendini sadece kökenine ait hissetmek zorunda değildi. O an, Kaan’ın gözlerinde bir ışık belirdi. Artık bir soru değil, bir cevap arayışı vardı. Hangi köken? Belki de sadece Kaan’a ait olan bir yoldu bu, kimseye açıklanması gerekmeyen bir yol.
—
Son Söz: Herkesin Kendine Ait Bir Geçmişi Var
Kaan’ın hikâyesi, bazen hepimizin yaşamında karşımıza çıkan bir yansıma gibidir. Herkes, geçmişin izinden kaçamayabilir; ama o izleri, bugünün kendine özgü soruları ve yanıtlarıyla şekillendirmek zorunda değiliz. Geçmiş, kimi zaman sadece bizlere sorular bırakır ve bu soruları, kendi iç yolculuğumuza dönüştürebiliriz. Kaan, hangi kökeni taşıyor olursa olsun, en nihayetinde kim olduğunun cevabını içsel bir huzurla bulmuştu.
Sonuçta, kökenlerin kimliğimize yansıyan bir parça olduğu doğru; ama asıl kimliğimiz, her gün kendimizi nasıl inşa ettiğimizle ilgilidir. Kaan, sonunda kaybolan kökenin peşinden gitmek yerine, kendisini kabul etti ve o kabulün içinde tam olarak var oldu. Gerisi zaten önemli değildi.